|    Do wakacji zostało: 217 dni
  • 22
  • listopada
  • 2019
  • |


Najlepsi uczniowie

  • Zuzanna Strzelczyk - śr. 5,67 - Vb
  • Michał Lech - VI
  • Jakub Strzelczyk - śr. 5,31 - IIIb oddz. gim.
  • Zuzanna Wieczorek - IVa
  • Natalia Masiak - Vb
  • Kinga Olczak - Vb
  • Wiktoria Sobkiewicz - Vb
  • Hanna Bernaciak - śr. 5,17 - VIII
  • Krzysztof Delega - Va
  • Julia Skiba - Va
  • Maja Słomska - Va
  • Aleksandra Plak - VI
  • Jakub Kołodziejczyk - VI
  • Julia Kozicka - Vb
  • Amelia Sobkiewicz - Vb
  • Hanna Majewska - VIIb
  • Tymoteusz Kuc - VI
  • Bartłomiej Ćwiek - Va
  • Maja Filipiak - IVa
  • Julian Kuc - IVb

O Głowaczowie

Historia Głowaczowa

Głowaczów to wieś - dawniej miasto, położona w województwie mazowieckim, powiecie kozienickim. Jest siedzibą władz gminy o powierzchni ok. 18 600 ha, w tym ok. 642 ha lasów, 6 351 ha ziem uprawnych i 42 ha wód stojących. Liczba mieszkańców gminy wynosi ok. 8 120 osób.

Osadnictwo w tym miejscu sięga czasów prehistorycznych. Na wydmach rzeki przepływającej koło Głowaczowa - Radomki odnaleziono narzędzia krzemienne i ceramikę neolityczną.

Założycielem miasta Głowaczowa był w 1445 roku Sędziwoj Głowacz z Leżenic, rycerz, który w bitwie pod Chojnicami 18 września 1454 roku był wzięty do niewoli przez Krzyżaków, towarzyszył także w wyprawach wojennych księcia Witolda.

Miasteczko zostało założone na gruntach wsi Leżenice za zezwoleniem Bolesława - księcia mazowieckiego. Głowacz nadał mu funkcję miasta, pozwolił sądzić się prawem chełmińskim, wyznaczył mieszczanom grunty, łąki, ogrody, na 22 lata udzielił wolności, po tym okresie określił opłatę od gruntu. Prawa miejskie chełmińskie otrzymał w 1445 roku. Miasto miało swoją łaźnię, podstrzygalnię i wagę.

W 1576 roku Stefan Batory jadąc z Głowaczowa potwierdził przywileje. W 1579 roku potwierdzili przywilej Głowaczowa następni dziedzice Leżeńscy. Kolejnymi dziedzicami Głowaczowa byli: Leżeńscy, Boscy i Ostrorodzcy.

W 1821 roku miasteczko zamieszkiwało ok. 348 katolików i 54 Żydów. Mijały lata, a Żydów do Głowaczowa przybywało coraz więcej. Zaczęli oni osiedlać się w centrum. Na początku XIX wieku stanowili oni połowę mieszkańców.

W 1869 roku Głowaczów utracił prawa miejskie.

W czasie I wojny światowej została zniszczona 1/3 Głowaczowa. Mosty na rzece Radomce spalono, co przyczyniło się do upadku handlu. Po I wojnie światowej, gdy odbudowano mosty - z powrotem rozwinął się handel. Prowadzono hodowlę bydła rogatego i trzody chlewnej. Było 5 restauracji, na rynku mieściły się zakłady rzemieślnicze. Były też katarynki z papugami, 4 piwiarnie i cukiernia Józefa Bananowskiego. Zaczęto budować murowane domy, nawet piętrowe. Wybudowano nowoczesną rzeźnię, młyn mechaniczno-elektryczny. Nad zdrowiem mieszkańców czuwało 2 lekarzy i dobrze zaopatrzona w lekarstwa apteka. W tym czasie Głowaczów nawiedzały częste pożary. Spowodowane były tym, że budynki budowane były bardzo blisko siebie.

Za okupacji niemieckiej podczas II wojny światowej nastąpił całkowity upadek Głowaczowa. Zostały tylko ruiny i zgliszcza. Ludność w czasie okupacji była rozczłonkowana na pola jasieńskie i tam powstało getto żydowskie. Gdy ludzie powracali na zgliszcza, zaczęły wyłaniać się budynki i budziło się życie, z każdym dniem lepsze i pełne nadziei.

Jeszcze do niedawna Głowaczów był ośrodkiem garncarstwa ludowego, wykorzystującego miejscowe złoża glinki, produkował jeszcze w XIX w. ceramikę na potrzeby całego regionu. Były to głównie siwaki. Ostatnimi przedstawicielami ginącej już tradycji są Oficjalscy.

Miejsca pamięci narodowej

Mieszkańcy Głowaczowa i okolicznych wiosek brali udział w walkach za Ojczyznę.

Na cmentarzu w Głowaczowie znajdują się dwie mogiły poległych. Jedną z nich jest zbiorowa mogiła: cokół, na którym umieszczone są dwie kosy, a pośrodku krzyż. Jest to mogiła powstańców styczniowych "Dzieci Warszawy - poległych pod Lipą 15 II 1864 roku w bitwie z wojskami cara.

Druga mogiła została wzniesiona w latach 70-tych żołnierzom polskim poległym w walce z hitlerowskim okupantem w latach 1939-45. Mogiłę tworzą 3 groby połączone 3 tablicami, w tym jedna z napisem:

Żołnierzom polskim poległym w walce z hitlerowskim okupantem w latach 1939-1945 w XXX rocznicę powstania P.R.L. Społeczeńctwo Głowaczowa

Przed budynkiem Urzędu Gminy w Głowaczowie znajduje się obelisk. Został on wykonany w 1984 roku dla uczczenia pamięci 2236 mieszkańców gminy Głowaczów, zamordowanych, spalonych żywcem przez hitlerowców w czasie II wojny światowej. Na tablicy umieszczonej na kamieniu widnieje napis:

Miarą miłości ojczyzny jest skala cierpień dla niej. W latach II wojny światowej spośród mieszkańców gminy Głowaczów hitlerowcy zamordowali w obozach, spalili żywcem, zabili granatami 2236 osób. Pamięć o zamordowanych w 40-lecie Polski Ludowej przyszłym pokoleniom przekazują mieszkańcy gminy Głowaczów. 22. VII. 1984r.

W Głowaczowie znajduje się Kopiec Piłsudskiego, który został usypany w 1938 roku, z inicjatywy kierownika szkoły Stefana Dobosza i nauczyciela Władysława Warzbińskiego (byli oni oficerami rezerwy i  legionistami). W sypaniu kopca brali udział: członkowie organizacji PW Strzelec, straże pożarne, społeczeństwo Głowaczowa, okolicznych wiosek, a także dzieci. Wierzchołek tego kopca został rozkopany przez Niemców w 1944 roku, urządzili oni tam stanowisko dla ciężkiego karabinu maszynowego. Jednak koło pamięci Józefa Piłsudskiego przystąpiło do odbudowy kopca nad Radomką. Kopiec ten został zwieńczony krzyżem, wykonanym ze stali nierdzewnej przez pracowników Elektrowni "Kozienice". Jest tam też tablica z napisem:

Zwycięzkim żołnierzom bitwy warszawskiej obrońcom ojczyzny i wiary w hołdzie. 1993.08.15 Piłsudczycy